Nú að ferðasögu okkar hér í Egyptalandi. Þetta er rosalega löng færsla sem ég efast um að nokkur maður munin komast í gegnum á einum degi en þið megið samt reyna. Þið getið allavegana ekki kvartað undan metnaðarleysi af okkar hálfu.

Fyrsti dagurinn í Kairó var algjört æði. Klukkan 8:30 vorum við sóttar á hótelið af einkabílstjóra okkar og leiðsögumanni. Fyrsti áfangastaður voru pýramídarnir við Gisa. Umferðin hér er alveg brjáluð þannig að sú ferð tók alveg klukkutíma og á meðan á keyrslunni stóð fræddi leiðsögumaður okkar okkur um sögu Egyptalands og faraóanna sem létu reisa pýramídana og tilgang þeirra. Okkur fannst mjög áhugavert að hlusta á hana því um leið rifjaðist upp fyrir okkur ritgerðin sem við skrifuðum um Egyptaland í 8. bekk.  
    Þegar við komum svo að pýramídunum voru auðvitað teknar margar myndir og við ákváðum að nýta tækifærið og fara á úlfaldabak. Leiðsögumaðurinn okkar hringdi í karl sem hún þekkti til að tryggja að við fengjum þetta á sanngjörnu verði, við þurftum þess vegna bara að borga rúmlega 1000 kall á mann fyrir 15 mínútna úlfaldaferð, sem okkur skilst að sé bara nokkuð vel sloppið á þessum slóðum.
    Eftir úlfalda og myndatökur úr fjarlægð fórum við svo alveg upp að pýramídunum. Við fórum inn í Kefhrens pýramída en okkur til mikillar furðu voru engar stærðfræðiþrautir þar að sjá eins og við höfðum búist við. Í staðinn var bara þröngur og lár gangur niður á við og svo aftur upp á við og sem leiddi loks inn í lítið herbergi þar sem stóð tóm steinkista. Við máttum ekki taka myndir þarna inni, þar var mjög loftlaust og ótrúlega heitt. Samt gaman að geta sagst hafa farið inn í pýramída en við erum búnar að vera með strengi í rassinum alveg síðan og grunum við að það sé vegna þess að við þurftum að ganga kengbognar upp og niður þessi göng. Lofthæðin var varla meiri en 130 cm.  
    Eftir pýramídaskoðun fórum við svo að skoða sfinxina og ekkert meira um það að segja. Næst lá leið okkar svo að ilmolíubúð og glerblástursskoðun. Við vorum leiddar inn í búð þar sem litríkar glerflöskur voru í hillum meðfram allri búðinni. Mjög skemmtilegur náungi sem heitir Adam (“My name is Adam who is still looking for his Eve”) fór svo að segja okkur frá ilmolíugerð og aromatherapy. Við fengum svo að þefa af öllum þeim ilmum sem okkur langaði á meðan hann sagði okkur frá virkni þessa ákveðna ilms eða hvaða fræga ilmvatn væri unnið úr þessari ákveðnu blöndu. Okkur fannst þetta rosalega gaman, sérstaklega þar sem við vissum alltaf hvaða ilmvatn hann var að tala um vegna vinnu okkar í Lyfju. Þegar við vorum svo búnar að sitja þarna í rúmlega klukkutíma var auðvitað komið að því að reyna að selja okkur eitthvað og þar sem við erum mjög veiklundaðar sálir gátum við ekki staðist freistinguna og keyptum okkur nokkra ilmi. Það var búið að sannfæra okkur um að við værum að gera rosalega góð kaup og við höfum ákveðið að trúa því bara þar til annað kemur í ljós.
    Nokkrum krónum fátækari var svo haldið með okkur í papyrus búð þar sem við fengum að sjá hvernig papyrusinn er búinn til. Sú sýnikennsla var ekki mjög löng en áhugaverð engu að síður. Að henni lokinn fengum við svo að skoða okkur um í búðinni. Okkur langaði bara að labba þarna um í smá tíma og fara svo út en því miður eru þessir sölumenn rosalega kræfir. Við háðum harða baráttu og reyndum að kaupa bara eina frekar ódýra mynd og bárum fyrir okkur að við værum fátækir námsmenn en þegar maðurinn var farinn að bjóða okkur myndina á hálfvirði, með aðra í kaupbæti þá gátum við ekki sagt nei lengur. Síðan, af því að “you are the most beautiful girls in the shop” fengum við þriðju myndina frítt með. Við vorum þess vegna nokkuð sáttar með okkur þegar við komum út.
    Eftir þessi kaupævintýri fórum við svo að Memphis þar sem er stór stytta af Ramsesi II og eitthvað fleira dót. Við tókum myndir. Fórum svo að þrepapýramídanum Sakkara og tókum fleiri myndir á meðan við hlustuðum á leiðsögumanninn okkar. Þá vorum við búnar með fyrripart fyrsta dagsins.
    Áður en leiðsögumaðurinn og bílstjórinn gátu skilað okkur af sér þurftu þau að fara með okkur í hraðbanka sem venjulega er lítið mál en hér í Egyptalandi reyndist það erfiðara en við eigum að venjast. Fyrstu 2 hraðbankarnir sem við prófuðum voru out of order, númer 3 og 4 neituðu að gefa okkur pening, sá fimmti var svo vænn að gefa Inger pening og sá sjötti ákvað að við þyrftum ekki meiri pening. Við vorum þó komin með nóg til að lifa kvöldið af og til að geta tipsað leiðsögumanninn. Þetta hraðbankavesen varð til þess að við komum ekki aftur inn á hótel fyrr en um hálf sex. Okkar fyrsta verk var að fara á egypskan skyndibitastað að kaupa fyrstu máltíð okkar síðan við fengum morgunmat. Þar fengum við æðislegt falafel fyrir 13 krónur stykkið.
    Núna vorum við orðnar rosalega þreyttar og langaði helst bara að fara að sofa en við vorum búnar að bóka kvöldsiglingu á Níl með hlaðborði og egypskum magadansi þannig að klukkan 7 vorum við því sóttar aftur hótelið. Þetta kvöld varð svo eitt það súrasta sem við höfum lent í lengi. Samferðafólk okkar voru að mestu leyti Japanir, flestir eilítið í því, og skemmtunin aðallega miðuð að því að skemmta þeim. Fjórir áttu afmæli og við þurftum að syngja tvisvar fyrir þá, við fengum að horfa á tíu manns dansa macarena, magadansmærin var dugleg að láta fjórar japanskar gelgjur öskra með því að hrista brjóstunum framan í þær, þær öskruðu sömuleiðis þegar kall með stórt pils sneri sér í hringi of nálægt þeim, við fengum að sjá dverg með stórt pils snúa sér í hringi og allt í einu upp úr þurru hlupu tveir dansarar inn í líki hests sem vildi kyssa alla. Við skemmtum okkur samt konunglega þótt við hefðum aðallega hlegið að þeim, frekar en með þeim. Bílstjórinn sem var með á skipinu allt kvöldið keyrði okkur svo aftur upp á hótel og við fórum beint að sofa.

Dagur tvö í Kairó var ekki alveg jafn viðburðaríkur en áhugaverður engu að síður. Við vorum aftur sóttar á hótelið af sama bílstjóranum en nú var kominn nýr leiðsögumaður. Með honum skoðuðum við mosku sem Muhammed Ali lét reisa og í henni var líka gröf hans, við sáum herbergi sem Sússi Kr Jósefsson og fjölskylda eiga að hafa átt heima í, fórum inn í fyrstu kirkjuna í Egyptalandi, skoðuðum ýmsar óáhugaverðar gamlar byggingar og fórum á þjóðminjasafnið í Kairó þar sem við sáum auðvitað allt það sem fannst í gröf Tutankamons og margar styttur.
Eftir þetta allt saman var næsta mál á dagskrá að fara aftur í Papyrusbúðina frá deginum áður til að reyna að ná peningi út af kreditkorti Ingerar, þar sem allir hraðbankar Kairó neituðu að gefa okkur nóg pening til að geta borgað Egyptalandsferðir okkar. Við þurftum að keyra í rúman klukkutíma á háannatíma til að komast í búðina sem er ein af fáum búðum hér með posa og fullt af peningum í geymslu. Inger fannst svo eins og hún væri að nauðga kortinu sínu þegar við tókum næstum 100.000 kall af því. Við komum út með tvö stór seðlabúnt sem voru svo tekið af okkur um leið og við komum inn á hótel aftur. Vorum samt þar með búnar að borga fyrir allt hér í Egyptalandi nema tips, mat og drykk. Við fórum svo snemma í háttinn því næsta mál á dagskrá var dagsferð til Alexandríu og við þurftum að vakna klukkan 6.

Á degi 3 fórum um 8 klukkutímar í ferðalög og kannski 2 tímar í að sjá eitthvað. Fyrst var keyrt til Alexandríu sem tók um 3 tíma. Þar byrjuðum við á að skoða rómverskt catacomb sem var rosalega gaman. Gamlar tómar grafir neðanjarðar. Eftir það sáum við virki við Miðjarðarhafið og tókum smá göngutúr við sjóinn. Okkur fannst við vera svo nálægt heima því Evrópa er þarna rétt handan við hafið. Þegar við vorum á röltinu við sjóinn kom svo hópur af skólastelpum til okkar og spurði hvort þær mættu taka mynd af sér með okkur. Það fannst okkur frekar fyndið og leyfðum þeim það auðvitað. Að lokum var svo tekin ein mynd þar sem við sitjum á bekk umkringdar um 20 skólabörnum. Því miður föttuðum við ekki fyrr en of seint að láta taka mynd á okkar myndavél.
    Eftir þetta fengum við okkur svo mat. Leiðsögumaðurinn vidli ekki að við fengum okkur ódýran egypskan mat því hann sagði að við myndum fá niðurgang og fór í staðinn með okkur á túristastað þar sem við fengum ekki að velja mat sjálfar heldur fengum við skrýtna fiskimáltíð þar sem maturinn horfði á okkur sem okkur fannst ekki viðeigandi. Við hefðum frekar viljað taka þá áhættu að fá niðurgang. Eftir matinn skoðuðum við svo bókasafnið í Alexandríu að utan því við tímdum ekki að borga okkur inn og nenntum ekki að bíða í röð. Svo var bara haldið heim aftur nema núna tók ferðin 4 klukkutíma.

Dagur númer fjögur var mikill letidagur. Við þurftum að vakna klukkan 3 um nóttina, vorum sóttar klukkan 4 á hótelið og keyrðar út á flugvöll. Flugum til Aswan, með millilendingu í Luxor. Lentum í Aswan klukkan um 9. Vorum sóttar af nýjum leiðsögumanni og bílstjóra. Byrjuðum á að skoða the High Dam, stóra stíflu sem sér m.a. um að stjórna flæði Nílar. Eftir það keyrðum við yfir gömlu stífluna sem áður stjórnaði flæði Nílar og fórum með bát yfir að Angelican Island þar sem er mjög fallegt hof, Philae Temple. Hofið var flutt af gömlu eyjunni sinni þegar hún fór í kaf vegna stíflugerðarinnar og tók það verk eitthvað um 8 ár. Að lokum sáum við the unfinished obelix sem þið verðið bara að ákveða sjálf hvað er eða bíða eftir myndum. Þá var haldið með okkur upp á hótel, við fengum okkur mat og fengum okkur svo smá eftirmiðdagslúr. Sváfum í hátt í 3 tíma. Eftir lúrinn okkar fengum við okkur síðan meiri mat, horfðum á eina mynd í tölvunni og fórum svo að sofa því fótferðatími næsta dag var líka klukkan þrjú. Okkur finnst mjög illt að þurfa að vakna um miðja nótt en víst lítið sem við getum gert í því.

Dagur fimm var erfiður en mjög góður dagur. Vöknuðum eins og áður segir klukkan 3 til að fara til Abu Simpel. Þangað er 3 klukkutíma keyrsla og af einhverjum ástæðum hafa Egyptar ákveðið að allir túristar þurfa að fara þangað á sama tíma eldsnemma morguns. Það hafa örugglega verið um 50 rútur og minibussar að fara þangað á sama tíma. Keyrslan þangað var svo sem í lagi samt, við reyndum bara að sofa sem best við gátum í óþægilegu sætunum í minibussinum okkar. Þegar við komum svo að Abu Simpel fengum við 2 tíma til að kaupa miða og skoða okkur svo um. Við áttum að finna leiðsögumann við miðasöluna með skilti en eftir að hafa beðið og leitað að honum í um klukkutíma ákváðum við að fara bara inn. Við gátum bara sjálfar leiðsagt okkur og stóðum okkur mjög vel í því höldum við. Reyndum bara að rifja upp hvað við höfðum skrifað um þetta hof í Egyptalandsritgerðinni góðu hér forðum og notuðum allar þær upplýsingar sem við höfðum viðað að okkur í fyrri skoðunarferðum.
    Klukkan 12 komum við aftur til Aswan eftir 3 tíma ökuferð þar sem roskin Indversk kona gaf okkur illt auga af og til alla ferðina þar sem henni fannst okkur að kenna að hún hafði endað í versta sætinu í rútunni. Við áttum sem sagt að hafa stolið sæti frá fjölskyldu sem varð til þess að börnin þeirra stálu sætinu hennar en við og flestir aðrir í bílnum voru á því að fyrstur kemur, fyrstur fær. Það skal tekið fram að þessi kona var einstaklega ókurteis og leiðinleg við okkur en hefði hún beðið okkur fallega um að skipta um sæti við sig hefðum við auðvitað gert það því við erum svo prúðar og vel uppaldar stúlkur. Versta sætið var semsagt svona samanbrjótanlegt sæti með mjög lágu baki, alls ekki gott í 3 tíma ökuferð. Á einum tímapunkti muldraði hún út í loftið í áttina að okkur á ensku: “þær hafa ekki einu sinni eignast börn. Tíkur”. Við ákváðum að huns og fallegt bros í áttina að henni væri besta svarið.
    En þetta var ekki aðalsaga dagsins. Næst á dagskrá var 2 nátta fellucaferð á Níl. Fljótlega eftir að við komum frá hofinu vorum við sóttar og farið með okkur á seglbát eða felluca sem átti eftir að verða heimili okkar næstu tvo dagana. Gólfplássið á bátnum hefur verið eitthvað um 12 fermetrar og þar sátum við eða lágum ásamt 4 öðrum stelpum á meðan við sigldum á Níl í sól og sumaryl. Þennan fyrsta dag sigldum við í nokkra klukkutíma. Við lágum bara eins og slytti á meðan áhöfnin sá um að elda ofan í okkur og stjórna skútunni. Letin í okkur Inger varð hins vegar aðeins of mikil því við nenntum ekki að ná í sólarvörn þannig að við brunnum aðeins í framan. Þegar tók að kvölda stoppuðum við svo og áttum svo öll notalegt kvöld á bátnum. Fengum kvöldmat, kveiktur var varðeldur á ströndinni og við spiluðum og spjölluðum. Það kom í ljós að við höfðum allar farið að Abu Simpel og höfðum þar af leiðandi allar vaknað klukkan 3 um nóttina þannig að við fórum að sofa fyrir 10. Við sváfum úti undir berum himni sem var ansi kalt þrátt fyrir að við hefðum dregið fram lopapeysurnar góðu og vorum með ullarteppi yfir okkur.

Sjötti dagurinn var heill felluca dagur. Við sigldum reyndar mjög lítið því við höfðum siglt svo mikið daginn áður að við vorum næstum komnar á áfangastað. Áhöfnin fór öll mjög seint að sofa þannig að þeir sváfu allir fram eftir á meðan við vöknðum allar hressar kaldar og útbitnar í framan klukkan 7. Einn þeirra drattaðist þó á fætur og gaf okkur morgunmat. Svo var reynt að þrífa sig eftir bestu getu þarna úti og þegar sólin var farin að skína almennilega þurfti að rífa sig úr öllum ullarfötunum.
    Fyrrihluti dags fór svo bara í almennt hangs eins fyrri daginn. Hið ljúfa líf. Svo vorum við spurðar að því hvort okkur langaði á Kamel market sem við vorum allar til í. Við héldum að við fengum að fara á einhvern rosalega fínan kamelmarkað með fullt af kameldýrum en þetta reyndist svo bara vera lítil stía með eitthvað um 10 kameldýr. Okkur var boðið að fara á bak en við afþökkuðum allar því dýrin virtust frekar pirruð og það var engin hnakkur. Ég sá fyrir mér að miklar líkur væri á að renna af dýrunum beint ofan í skít og verða svo traðkað í hel.
    Eftir að hafa skoðað kameldýrin fórum við á markaðinn í bænum sem við vorum í.  Það var gaman að sjá mannlífið þarna og rölta um á milli búða en fólkið sem var með okkur var ekki sátt og vildi helst fara aftur út í bát þannig að við snerum aftur þangað. Við sigldum næst út í einhverja eyju þar sem mamma eins úr áhöfninni átti heima og fengum kvöldmat þar. Eftir matinn héldum við aftur út í bát þar sem var “partý” okkur til heiðurs sögðu þeir. Um 10 karlmenn stigu um borð á litla bátinn okkar og fóru að spila og syngja egypsk lög og svo var auðvitað reynt að dansa smá líka. Það var massa stemmning og tremma mikið stuð. Svo þegar við vorum farnar að verða þreyttar þá kom lítill löggubátur að bátnum okkar og bað gaurana á vinsamlegu nótunum um að hætta þessum látum. Þetta er fyrsta partýið sem við höfum farið í sem löggan stöðvar.
    Þegar partýið var búið fórum við svo bara að sofa á meðan að áhöfnin þurfti að róa að svefnstað því það var engin vindur.

Sjöundi dagurinn (í dag, jíbbí, þessi frásögn fer að verða búin í bili). Við vöknðum á bátnum og fengum morgunmat. Við vorum allar orðnar vel skítugar, ekki búnar að komast í sturtu í rúmlega 2 daga og þráðum ekkert heitar en að komast á alvöru klósett. Við vorum sóttar klukkan hálf 8 og keyrt var með okkur að Komombo Temple. Við skoðuðum það og fórum svo í annað hof sem ég man ekkert hvað heitir. Svo var keyrt til Luxor þar sem við erum núna. Við vorum komnar hingað upp úr 2 og við urðum rosalega ánægðar þegar við sáum að við gætum farið í bað. Svo er líka sundlaug uppi á þaki.

Núna ætla ég að segja þessari frásögn lokið því ég þarf að fara að sofa. Inger sofnaði þegar ég var að skrifa um dag þrjú. Sem betur fer verður ekki jafn margt að gerast á næstu dögum þannig að næsta færsla verður ekki jafn löng og þessi. Allir sem komast svona langt í lestrinum eiga hrós skilið en þó ekki jafn mikið hrós og ég á skilið fyrir að nenna að skrifa þetta allt. Það verður ennþá smá bið í að fá myndir því ég nenni engan vegin að setja þær inn núna.