Gleðilegt sumar allir.
Í tilefni sumarsins setjum við inn nokkrar myndir frá Evrópu. Við erum eins og er staddar í Linköping hjá Hjördísi og förum bráðum til Osló. Þaðan fljúgum við svo heim þann 4. maí.

Hlökkum til að sjá alla

Fyrst ennþá eru einhverjir sem fylgjast með okkur er víst best að skrifa aðeins meira um ferðir okkar. Þessa stundina erum við staddar í Kaupmannahöfn hjá Salóme vinkonu okkar. Við erum búnar að hanga hjá henni í næstum fimm daga núna og ætlum að vera hér fram á miðvikudag. Í dag á Salóme afmæli og svo á Inger afmæli á morgun þannig að núna er allt á fullu í tiltekt og kökubakstri fyrir afmælisboðið sem verður á morgun. Við ætlum að baka barbapapaköku og marenstertu.

            Við höfum ekki verið rosalega duglegar að skoða okkur um í Kaupmannahöfn en höfum þó kíkt á fréttaljósmyndasýningu, labbað um kirkjugarð og hverfið hér í kring og farið einu sinni á Strikið. Á Strikinu fengum við hálfgert sjokk þegar við löbbuðum inn í H&M því þar voru nánast bara Íslendingar, sem við vorum engan veginn að höndla. Við drifum okkur þessvegna út og reyndum að forðast alla Íslendinga sem við heyrðum í eftir það. Okkur skilst líka að flestir ef ekki allir Íslendingar sem búa í Kaupmannahöfn fari aldrei inn í H&M, nema þeir séu með heimþrá sem þeir þurfi að losna við. Við erum líka búnar að fara tvisvar í heimsókn til Önnu Helgu frænku Ástu. Hún bauð okkur öllum þremur í mat og bjó til handa okkur dýrindis sushi, danska páskaskinku með tropical ávöxtum úr dós, og súkkulaðiköku. Hún hafði mjög mikið fyrir þessu öllu saman og að launum urðu hún og Salóme fyrstu manneskjurnar til að fá að sjá allar myndirnar af ferðum okkar, en þær eru eitthvað um 1800.

 

Síðan við vorum í Frakklandi höfum við verið heldur betur duglegar að rúnta um Evrópu. Eftir Le Mans fórum við með lestum til Utrecht í Hollandi og heimsóttum Friðrik og Rakel kærustu hans. Við vorum hjá þeim tvær nætur og fengum að taka þátt í afmælispartýi hans þar sem hann átti afmæli daginn áður en við komum. Það var stuð og við fengum páskaegg. Utrect er rosalega sætur bær og þar er fullt af flottum skóbúðum sem selja kvenmannsskó upp í stærð 43. Það má því teljast kraftaverk að við skyldum ekki hafa keypt á okkur skó.

 

Eftir Utrect fórum við svo til Lúxemborgar til Rúnu og Krissa, foreldra Salóme og vinafólks Önnu og Ragga. Þar var tekið rosalega vel á móti okkur. Við fengum alltaf mjög gott að borða, gátum horft á Íslenskt sjónvarp, vorum með sér baðherbergi og heilt loft út af fyrir okkur. Við skoðuðum svo borgina, keyrðum til Frakklands og fórum á Da Vinci sýningu þar sem búið var að smíða allar uppfinningar karlsins, keyrðum um Moseldalinn og sáum bandarískar og þýskar hermannagrafir.

 

Næst fórum við svo til Álaborgar og ferðalagið þangað tók aðeins lengri tíma en við ætluðum okkur. Eftir næstum heilan dag á ferðalagi frá Lúx, vorum við komar til Hamborgar og neyddumst til að gista þar eina nótt. Svo vöknuðum við eldsnemma næsta morgun til að halda áfram og vorum loks komnar til Álaborgar upp úr 3 daginn eftir. Þar vorum við í tvær nætur heima hjá Gumma frænda Ingerar, Eydísi konu hans og Gunnari syni þeirra. Við fengum þar dýrindis lúðu ala Eydís (Gummi grillaði), kíktum í sund á meðan Gummi þjálfaði, skoðuðum rústir af klaustri þar sem mannabein stóðu út úr veggjum, og gengum náttúrulega um miðbæinn. Kvöddum þau svo á fimmtudaginn síðasta og héldum til Köben.

Á miðvikudaginn ætlum við svo til Svíþjóðar þar sem við byrjum á að heimsækja Inguló frænku Ástu í Uppsala.

Ætli við verðum ekki að skrifa eitthvað meira af ferðum okkar, viljum samt að þið vitið að það er rosalegt átak fyrir okkur. Núna þegar við erum komnar til Evrópu finnst okkur ekki eins og við séum að gera neitt merkilegt lengur og svo erum við líka komnar í svo svakalega gott net að við getum fundið okkur margt skemmtilegra að gera í tölvunni heldur en að blogga, t.d. að horfa á myndbönd á youtube sem áður tók klukkutíma að hlaða niður.
     Síðustu dagar okkur í Egyptalandi voru mjög góðir. Daginn eftir síðustu færslu fórum út í eyðimörkina nánar tiltekið að Bahariya Oasis. Þar gistum við eina nótt í nokkurs konar tjaldbúðum nema í stað tjalda voru litlir tveggja manna strákofar. Okkur leist ekkert rosalega vel á þetta í fyrstu þar sem allt var morandi í ýmsum skrýtnum skordýrum fyrir utan og við vorum hræddar um að það sama gilti fyrir innan, en þetta reyndist vera ágætasti bústaður. Mennirnir sem unnu í þessum búðum voru allir rosalega indælir. Um leið og við vorum búnar að kynna okkur ákvað einn þeirra að nöfnin okkar væru ómöguleg og sagði að við myndum héðan í frá heita Folla (Inger) og Warda (Ásta). Við ákváðum að við gætum sætt okkur við það á meðan þeir sættu sig við að vera kallaðir Jón og Gunni. Það fannst þeim alveg rosalega gaman og endurtóku nöfn sín í sífellu.
    Þennan fyrsta dag fórum við svo í bíltúr með Jóni, Gunna og Kanadískri konu um vinina og aðeins út í eyðimörkina. Við enduðum þann bíltúr svo við litla heita laug þar sem við tókum smá fótabað því við vorum ekki með sundföt. Þar dró Jón upp furðulega tréflautu og spilaði fyrir okkur á hana af mikilli list. Flautan, þetta voru reyndar tvær flautur bundnar saman, hljómaði dálítið eins og sekkjapípa og Jón notaði hringöndun þegar hann spilaði sem okkur fannst mjög áhugavert. Kvöldið fór svo bara í spjall við varðeld, meiri flautuleik og tedrykkju.
    Næsta morgun lögðum við svo fjögur af stað út í eyðimörkina á gömlum landcruiser. Gunni kom ekki með í þessa ferð heldur kom annar maður sem við ákváðum að skyldi heita Nonni. Þegar við vorum búin að keyra eitthvað aðeins utanvega í eyðimörkinni spurði Jón skyndilega hvort okkur langaði að prófa að keyra. Við sögðum auðvitað já við því, Inger líka, og keyrðum rosalega vel yfir sand og hóla og fannst við vera massa trukkar. Inger var sérstaklega stolt af sjálfri sér og er til flott myndband af henni að keyra í eyðimörkinni.
    Allan þennan dag keyrðum við svo bara um, fyrst í svörtu eyðimörkinni og svo í hvítu, og stoppuðum af og til til að taka myndir. Þegar kominn var hádegismatartími vorum við sendar í göngutúr á meðan þeir gerðu matinn kláran, þegar við komum á gististað vorum við aftur sendar í göngutúr á meðan þeir komu upp skjólveggjum og gólfi, og svo rákum við á eftir þeim á meðan þeir elduðu því við vorum svangar. Við vorum semsagt algjörar prinsessur og fengum allt upp í hendurnar sem var okkur alls ekki á móti skapi. Þið þarna heima ættuð að reyna að taka þá ykkur til fyrirmyndar. Jón hafði líka fyrir því að reyna að kenna Inger að spila á flauturnar sínar og hún æfði sig stíft allan eftirmiðdaginn en náði þó aldrei að hljóma öðruvísi en önd að prumpa.
Við gistum svo á “the Hotel of the thousand stars”, við varðeld undir björtum stjörnuhimni. Um morguninn pökkuðu drengirnir svo saman og við keyrðum aftur heim að vininni. Þar fengum við hádegismat í heimahúsi og hittum mjög indæla egypska gamla konu og dóttur hennar. Við reyndum að eiga í samræðum við þær, en það gekk eitthvað upp og ofan hjá okkur þar sem þær kunnu mjög takmarkaða ensku og við enn takmarkaðri arabísku. Svo var kominn heimferðatími hjá okkur og Jón þóttist vera mjög leiður yfir því að við værum að fara frá honum en kom okkur sem betur fer upp í rétta rútu. Þegar við komum til Kairo tók maður af hótelinu á móti okkur og við höfum aldrei séð neinn svona ánægðan með að sjá okkur. Við höfum ekki hugmynd um afhverju hann var svona ánægður en höldum að hann gæti hafa beðið eftir okkur lengi og verið hræddur um að við kæmum ekki. En við fórum svo upp á hótel, fórum of seint að sofa, vöknuðum fyrir allar aldir til að pakka og vorum svo keyrðar út á flugvöll og flugum til Parísar.
Kúltursjokkið sem Unnur vill endilega heyra af byrjaði strax úti á flugvellinum í Kairó þegar við skiptum 174 egypskum pundum í evrur og fengum bara 20 evrur í staðinn. Þegar við komum út af vellinum í París grétum við smá út af kuldanum en fannst hann líka mjög skemmtileg tilbreyting. Það besta við að vera kominn til Evrópu er samt að geta komist á sæmilega snyrtilegt klósett þar sem er klósettpappír nánast hvar sem er. Það var hins vegar mjög leiðinlegt að sjá hvernig peningarnir hurfu við það eitt að kaupa sér að borða. Við lifum þetta samt allt saman af.
Við fórum með hraðlestinni frá Paris til Le Mans sem var minnsta mál í heimi, tók bara klukkutíma og við vorum með almennileg sæti en það kostaði líka 6000 kall á mann. Helvíti sárt að sjá svona mikinn pening hverfa í einu. Við komum okkur svo sjálfar heim til Siobhan og höfum lifað í vellystingum hjá henni í 4 daga núna. Við erum búnar að vera mjög duglegar að labba um gamla bæinn og um miðbæinn, búnar að kaupa okkur eitthvað af fötum svo við förum ekki að deyja úr kulda, og sjá gamla húsið hennar Ingerar.
Við keyptum okkur Interrailmiða fljótlega eftir komuna hingað og á morgun (2. apríl) förum við svo til Hollands þar sem við munum gista hjá Friðriki frænda Ingerar. Við vitum ekki alveg hvert við förum eftir það þar sem við höfum ekki náð á fólkið sem við viljum gista hjá ennþá. Það mun þó allt koma í ljós.

Gleðilega páska allir. Vonum að lambasteikin og súkkulaðieggin hafi runnið ljúflega. Falafelið og hálfbráðnaða toblerone-ið smakkaðist líka alveg ágætlega, og 9 klukkutíma rútuferðin til Cairo setti alveg punktinn yfir i-ið. Eins og þið heyrið er engin biturð í gangi og við erum alls ekki með heimþrá, heldur alsælar og hamingjusamar í Kairó aftur.
    Á morgun er ferðinni heitið út í eyðimörkina og undanfarna daga höfum við átt sælustundir í strandarparadísinni Dahab á Sinai skaga. Þar var snorklað fram í rauðan dauðan og kíkt á ströndina með hinni Ný-Sjálensku Amöndur og tveimur egypskum þjónum. Mjög áhugaverð ferð það. Amanda er þrítugur efnafræðingur sem býr í Wales og var þarna á ferð ásamt vinum sínum, þeim Caroline, Catherine og Steven. Við héngum mest allan tíman með þeim. Inger sá ljónafisk og fullt fullt af marglyttum. Marglytturnar meiddu hana ekki en ljónafiskurinn hefði víst getað drepið hana. Ásta hinsvegar sá engan ljónafisk en varð fyrir hrottalegri árás marglyttu og bar þess ekki bætur fyrr en 12 tímum eftir árásina (þ.e. þá var litli rauði bletturinn horfinn af handleggnum). Annars var þetta eins og að synda um í Nemó-landi  (Finding Nemo, disneymynd sem gerist í kóralrifum Ástralíu, fyrir þá sem ekki fylgjast með).
    Lítið frá þessu að segja. Þetta var bara hin klassíska strandarslökun, með sól og sumaryl og snorklun. Erum núna orðnar svo heltanaðar að hárið á Inger er ljósasra heldur en húðin. Sjáum hins vegar fram á að mesta tanið verði farið þegar við komum til Íslands vegna ískyggilegs kulda í Evrópu.
    Áður en við fórum til Dahab vorum við í 2 daga í Luxor og sáum Karnakhofið, Luxor hofið, Dal konunganna, Dal drottninganna og Hof drottningar Hatshepsut. Eftir það tók við 19 klukkutíma rútuferð sem leið óeðlilega hratt hjá og gleymdist fljótt þar sem Dahab er æðislegur staður.
    Núna erum við eins og áður sagði í Kairó aftur og eigum ekki nema 4 nætur eftir hér í Egyptalandi. Við fengum vægt sjokk áðan þegar við athuguðum hvaða hitastig er í Evrópu núna. Höfum ekki verið í undir 20 gráðum síðan við yfirgáfum Ísland.
Núna er bara að vona að Evrópa geri ekki út af við okkur og að peningarnir endist út næsta mánuð.

Það eru komnar inn myndir. Takið nú gleði ykkar á ný.

Nú að ferðasögu okkar hér í Egyptalandi. Þetta er rosalega löng færsla sem ég efast um að nokkur maður munin komast í gegnum á einum degi en þið megið samt reyna. Þið getið allavegana ekki kvartað undan metnaðarleysi af okkar hálfu.

Fyrsti dagurinn í Kairó var algjört æði. Klukkan 8:30 vorum við sóttar á hótelið af einkabílstjóra okkar og leiðsögumanni. Fyrsti áfangastaður voru pýramídarnir við Gisa. Umferðin hér er alveg brjáluð þannig að sú ferð tók alveg klukkutíma og á meðan á keyrslunni stóð fræddi leiðsögumaður okkar okkur um sögu Egyptalands og faraóanna sem létu reisa pýramídana og tilgang þeirra. Okkur fannst mjög áhugavert að hlusta á hana því um leið rifjaðist upp fyrir okkur ritgerðin sem við skrifuðum um Egyptaland í 8. bekk.  
    Þegar við komum svo að pýramídunum voru auðvitað teknar margar myndir og við ákváðum að nýta tækifærið og fara á úlfaldabak. Leiðsögumaðurinn okkar hringdi í karl sem hún þekkti til að tryggja að við fengjum þetta á sanngjörnu verði, við þurftum þess vegna bara að borga rúmlega 1000 kall á mann fyrir 15 mínútna úlfaldaferð, sem okkur skilst að sé bara nokkuð vel sloppið á þessum slóðum.
    Eftir úlfalda og myndatökur úr fjarlægð fórum við svo alveg upp að pýramídunum. Við fórum inn í Kefhrens pýramída en okkur til mikillar furðu voru engar stærðfræðiþrautir þar að sjá eins og við höfðum búist við. Í staðinn var bara þröngur og lár gangur niður á við og svo aftur upp á við og sem leiddi loks inn í lítið herbergi þar sem stóð tóm steinkista. Við máttum ekki taka myndir þarna inni, þar var mjög loftlaust og ótrúlega heitt. Samt gaman að geta sagst hafa farið inn í pýramída en við erum búnar að vera með strengi í rassinum alveg síðan og grunum við að það sé vegna þess að við þurftum að ganga kengbognar upp og niður þessi göng. Lofthæðin var varla meiri en 130 cm.  
    Eftir pýramídaskoðun fórum við svo að skoða sfinxina og ekkert meira um það að segja. Næst lá leið okkar svo að ilmolíubúð og glerblástursskoðun. Við vorum leiddar inn í búð þar sem litríkar glerflöskur voru í hillum meðfram allri búðinni. Mjög skemmtilegur náungi sem heitir Adam (“My name is Adam who is still looking for his Eve”) fór svo að segja okkur frá ilmolíugerð og aromatherapy. Við fengum svo að þefa af öllum þeim ilmum sem okkur langaði á meðan hann sagði okkur frá virkni þessa ákveðna ilms eða hvaða fræga ilmvatn væri unnið úr þessari ákveðnu blöndu. Okkur fannst þetta rosalega gaman, sérstaklega þar sem við vissum alltaf hvaða ilmvatn hann var að tala um vegna vinnu okkar í Lyfju. Þegar við vorum svo búnar að sitja þarna í rúmlega klukkutíma var auðvitað komið að því að reyna að selja okkur eitthvað og þar sem við erum mjög veiklundaðar sálir gátum við ekki staðist freistinguna og keyptum okkur nokkra ilmi. Það var búið að sannfæra okkur um að við værum að gera rosalega góð kaup og við höfum ákveðið að trúa því bara þar til annað kemur í ljós.
    Nokkrum krónum fátækari var svo haldið með okkur í papyrus búð þar sem við fengum að sjá hvernig papyrusinn er búinn til. Sú sýnikennsla var ekki mjög löng en áhugaverð engu að síður. Að henni lokinn fengum við svo að skoða okkur um í búðinni. Okkur langaði bara að labba þarna um í smá tíma og fara svo út en því miður eru þessir sölumenn rosalega kræfir. Við háðum harða baráttu og reyndum að kaupa bara eina frekar ódýra mynd og bárum fyrir okkur að við værum fátækir námsmenn en þegar maðurinn var farinn að bjóða okkur myndina á hálfvirði, með aðra í kaupbæti þá gátum við ekki sagt nei lengur. Síðan, af því að “you are the most beautiful girls in the shop” fengum við þriðju myndina frítt með. Við vorum þess vegna nokkuð sáttar með okkur þegar við komum út.
    Eftir þessi kaupævintýri fórum við svo að Memphis þar sem er stór stytta af Ramsesi II og eitthvað fleira dót. Við tókum myndir. Fórum svo að þrepapýramídanum Sakkara og tókum fleiri myndir á meðan við hlustuðum á leiðsögumanninn okkar. Þá vorum við búnar með fyrripart fyrsta dagsins.
    Áður en leiðsögumaðurinn og bílstjórinn gátu skilað okkur af sér þurftu þau að fara með okkur í hraðbanka sem venjulega er lítið mál en hér í Egyptalandi reyndist það erfiðara en við eigum að venjast. Fyrstu 2 hraðbankarnir sem við prófuðum voru out of order, númer 3 og 4 neituðu að gefa okkur pening, sá fimmti var svo vænn að gefa Inger pening og sá sjötti ákvað að við þyrftum ekki meiri pening. Við vorum þó komin með nóg til að lifa kvöldið af og til að geta tipsað leiðsögumanninn. Þetta hraðbankavesen varð til þess að við komum ekki aftur inn á hótel fyrr en um hálf sex. Okkar fyrsta verk var að fara á egypskan skyndibitastað að kaupa fyrstu máltíð okkar síðan við fengum morgunmat. Þar fengum við æðislegt falafel fyrir 13 krónur stykkið.
    Núna vorum við orðnar rosalega þreyttar og langaði helst bara að fara að sofa en við vorum búnar að bóka kvöldsiglingu á Níl með hlaðborði og egypskum magadansi þannig að klukkan 7 vorum við því sóttar aftur hótelið. Þetta kvöld varð svo eitt það súrasta sem við höfum lent í lengi. Samferðafólk okkar voru að mestu leyti Japanir, flestir eilítið í því, og skemmtunin aðallega miðuð að því að skemmta þeim. Fjórir áttu afmæli og við þurftum að syngja tvisvar fyrir þá, við fengum að horfa á tíu manns dansa macarena, magadansmærin var dugleg að láta fjórar japanskar gelgjur öskra með því að hrista brjóstunum framan í þær, þær öskruðu sömuleiðis þegar kall með stórt pils sneri sér í hringi of nálægt þeim, við fengum að sjá dverg með stórt pils snúa sér í hringi og allt í einu upp úr þurru hlupu tveir dansarar inn í líki hests sem vildi kyssa alla. Við skemmtum okkur samt konunglega þótt við hefðum aðallega hlegið að þeim, frekar en með þeim. Bílstjórinn sem var með á skipinu allt kvöldið keyrði okkur svo aftur upp á hótel og við fórum beint að sofa.

Dagur tvö í Kairó var ekki alveg jafn viðburðaríkur en áhugaverður engu að síður. Við vorum aftur sóttar á hótelið af sama bílstjóranum en nú var kominn nýr leiðsögumaður. Með honum skoðuðum við mosku sem Muhammed Ali lét reisa og í henni var líka gröf hans, við sáum herbergi sem Sússi Kr Jósefsson og fjölskylda eiga að hafa átt heima í, fórum inn í fyrstu kirkjuna í Egyptalandi, skoðuðum ýmsar óáhugaverðar gamlar byggingar og fórum á þjóðminjasafnið í Kairó þar sem við sáum auðvitað allt það sem fannst í gröf Tutankamons og margar styttur.
Eftir þetta allt saman var næsta mál á dagskrá að fara aftur í Papyrusbúðina frá deginum áður til að reyna að ná peningi út af kreditkorti Ingerar, þar sem allir hraðbankar Kairó neituðu að gefa okkur nóg pening til að geta borgað Egyptalandsferðir okkar. Við þurftum að keyra í rúman klukkutíma á háannatíma til að komast í búðina sem er ein af fáum búðum hér með posa og fullt af peningum í geymslu. Inger fannst svo eins og hún væri að nauðga kortinu sínu þegar við tókum næstum 100.000 kall af því. Við komum út með tvö stór seðlabúnt sem voru svo tekið af okkur um leið og við komum inn á hótel aftur. Vorum samt þar með búnar að borga fyrir allt hér í Egyptalandi nema tips, mat og drykk. Við fórum svo snemma í háttinn því næsta mál á dagskrá var dagsferð til Alexandríu og við þurftum að vakna klukkan 6.

Á degi 3 fórum um 8 klukkutímar í ferðalög og kannski 2 tímar í að sjá eitthvað. Fyrst var keyrt til Alexandríu sem tók um 3 tíma. Þar byrjuðum við á að skoða rómverskt catacomb sem var rosalega gaman. Gamlar tómar grafir neðanjarðar. Eftir það sáum við virki við Miðjarðarhafið og tókum smá göngutúr við sjóinn. Okkur fannst við vera svo nálægt heima því Evrópa er þarna rétt handan við hafið. Þegar við vorum á röltinu við sjóinn kom svo hópur af skólastelpum til okkar og spurði hvort þær mættu taka mynd af sér með okkur. Það fannst okkur frekar fyndið og leyfðum þeim það auðvitað. Að lokum var svo tekin ein mynd þar sem við sitjum á bekk umkringdar um 20 skólabörnum. Því miður föttuðum við ekki fyrr en of seint að láta taka mynd á okkar myndavél.
    Eftir þetta fengum við okkur svo mat. Leiðsögumaðurinn vidli ekki að við fengum okkur ódýran egypskan mat því hann sagði að við myndum fá niðurgang og fór í staðinn með okkur á túristastað þar sem við fengum ekki að velja mat sjálfar heldur fengum við skrýtna fiskimáltíð þar sem maturinn horfði á okkur sem okkur fannst ekki viðeigandi. Við hefðum frekar viljað taka þá áhættu að fá niðurgang. Eftir matinn skoðuðum við svo bókasafnið í Alexandríu að utan því við tímdum ekki að borga okkur inn og nenntum ekki að bíða í röð. Svo var bara haldið heim aftur nema núna tók ferðin 4 klukkutíma.

Dagur númer fjögur var mikill letidagur. Við þurftum að vakna klukkan 3 um nóttina, vorum sóttar klukkan 4 á hótelið og keyrðar út á flugvöll. Flugum til Aswan, með millilendingu í Luxor. Lentum í Aswan klukkan um 9. Vorum sóttar af nýjum leiðsögumanni og bílstjóra. Byrjuðum á að skoða the High Dam, stóra stíflu sem sér m.a. um að stjórna flæði Nílar. Eftir það keyrðum við yfir gömlu stífluna sem áður stjórnaði flæði Nílar og fórum með bát yfir að Angelican Island þar sem er mjög fallegt hof, Philae Temple. Hofið var flutt af gömlu eyjunni sinni þegar hún fór í kaf vegna stíflugerðarinnar og tók það verk eitthvað um 8 ár. Að lokum sáum við the unfinished obelix sem þið verðið bara að ákveða sjálf hvað er eða bíða eftir myndum. Þá var haldið með okkur upp á hótel, við fengum okkur mat og fengum okkur svo smá eftirmiðdagslúr. Sváfum í hátt í 3 tíma. Eftir lúrinn okkar fengum við okkur síðan meiri mat, horfðum á eina mynd í tölvunni og fórum svo að sofa því fótferðatími næsta dag var líka klukkan þrjú. Okkur finnst mjög illt að þurfa að vakna um miðja nótt en víst lítið sem við getum gert í því.

Dagur fimm var erfiður en mjög góður dagur. Vöknuðum eins og áður segir klukkan 3 til að fara til Abu Simpel. Þangað er 3 klukkutíma keyrsla og af einhverjum ástæðum hafa Egyptar ákveðið að allir túristar þurfa að fara þangað á sama tíma eldsnemma morguns. Það hafa örugglega verið um 50 rútur og minibussar að fara þangað á sama tíma. Keyrslan þangað var svo sem í lagi samt, við reyndum bara að sofa sem best við gátum í óþægilegu sætunum í minibussinum okkar. Þegar við komum svo að Abu Simpel fengum við 2 tíma til að kaupa miða og skoða okkur svo um. Við áttum að finna leiðsögumann við miðasöluna með skilti en eftir að hafa beðið og leitað að honum í um klukkutíma ákváðum við að fara bara inn. Við gátum bara sjálfar leiðsagt okkur og stóðum okkur mjög vel í því höldum við. Reyndum bara að rifja upp hvað við höfðum skrifað um þetta hof í Egyptalandsritgerðinni góðu hér forðum og notuðum allar þær upplýsingar sem við höfðum viðað að okkur í fyrri skoðunarferðum.
    Klukkan 12 komum við aftur til Aswan eftir 3 tíma ökuferð þar sem roskin Indversk kona gaf okkur illt auga af og til alla ferðina þar sem henni fannst okkur að kenna að hún hafði endað í versta sætinu í rútunni. Við áttum sem sagt að hafa stolið sæti frá fjölskyldu sem varð til þess að börnin þeirra stálu sætinu hennar en við og flestir aðrir í bílnum voru á því að fyrstur kemur, fyrstur fær. Það skal tekið fram að þessi kona var einstaklega ókurteis og leiðinleg við okkur en hefði hún beðið okkur fallega um að skipta um sæti við sig hefðum við auðvitað gert það því við erum svo prúðar og vel uppaldar stúlkur. Versta sætið var semsagt svona samanbrjótanlegt sæti með mjög lágu baki, alls ekki gott í 3 tíma ökuferð. Á einum tímapunkti muldraði hún út í loftið í áttina að okkur á ensku: “þær hafa ekki einu sinni eignast börn. Tíkur”. Við ákváðum að huns og fallegt bros í áttina að henni væri besta svarið.
    En þetta var ekki aðalsaga dagsins. Næst á dagskrá var 2 nátta fellucaferð á Níl. Fljótlega eftir að við komum frá hofinu vorum við sóttar og farið með okkur á seglbát eða felluca sem átti eftir að verða heimili okkar næstu tvo dagana. Gólfplássið á bátnum hefur verið eitthvað um 12 fermetrar og þar sátum við eða lágum ásamt 4 öðrum stelpum á meðan við sigldum á Níl í sól og sumaryl. Þennan fyrsta dag sigldum við í nokkra klukkutíma. Við lágum bara eins og slytti á meðan áhöfnin sá um að elda ofan í okkur og stjórna skútunni. Letin í okkur Inger varð hins vegar aðeins of mikil því við nenntum ekki að ná í sólarvörn þannig að við brunnum aðeins í framan. Þegar tók að kvölda stoppuðum við svo og áttum svo öll notalegt kvöld á bátnum. Fengum kvöldmat, kveiktur var varðeldur á ströndinni og við spiluðum og spjölluðum. Það kom í ljós að við höfðum allar farið að Abu Simpel og höfðum þar af leiðandi allar vaknað klukkan 3 um nóttina þannig að við fórum að sofa fyrir 10. Við sváfum úti undir berum himni sem var ansi kalt þrátt fyrir að við hefðum dregið fram lopapeysurnar góðu og vorum með ullarteppi yfir okkur.

Sjötti dagurinn var heill felluca dagur. Við sigldum reyndar mjög lítið því við höfðum siglt svo mikið daginn áður að við vorum næstum komnar á áfangastað. Áhöfnin fór öll mjög seint að sofa þannig að þeir sváfu allir fram eftir á meðan við vöknðum allar hressar kaldar og útbitnar í framan klukkan 7. Einn þeirra drattaðist þó á fætur og gaf okkur morgunmat. Svo var reynt að þrífa sig eftir bestu getu þarna úti og þegar sólin var farin að skína almennilega þurfti að rífa sig úr öllum ullarfötunum.
    Fyrrihluti dags fór svo bara í almennt hangs eins fyrri daginn. Hið ljúfa líf. Svo vorum við spurðar að því hvort okkur langaði á Kamel market sem við vorum allar til í. Við héldum að við fengum að fara á einhvern rosalega fínan kamelmarkað með fullt af kameldýrum en þetta reyndist svo bara vera lítil stía með eitthvað um 10 kameldýr. Okkur var boðið að fara á bak en við afþökkuðum allar því dýrin virtust frekar pirruð og það var engin hnakkur. Ég sá fyrir mér að miklar líkur væri á að renna af dýrunum beint ofan í skít og verða svo traðkað í hel.
    Eftir að hafa skoðað kameldýrin fórum við á markaðinn í bænum sem við vorum í.  Það var gaman að sjá mannlífið þarna og rölta um á milli búða en fólkið sem var með okkur var ekki sátt og vildi helst fara aftur út í bát þannig að við snerum aftur þangað. Við sigldum næst út í einhverja eyju þar sem mamma eins úr áhöfninni átti heima og fengum kvöldmat þar. Eftir matinn héldum við aftur út í bát þar sem var “partý” okkur til heiðurs sögðu þeir. Um 10 karlmenn stigu um borð á litla bátinn okkar og fóru að spila og syngja egypsk lög og svo var auðvitað reynt að dansa smá líka. Það var massa stemmning og tremma mikið stuð. Svo þegar við vorum farnar að verða þreyttar þá kom lítill löggubátur að bátnum okkar og bað gaurana á vinsamlegu nótunum um að hætta þessum látum. Þetta er fyrsta partýið sem við höfum farið í sem löggan stöðvar.
    Þegar partýið var búið fórum við svo bara að sofa á meðan að áhöfnin þurfti að róa að svefnstað því það var engin vindur.

Sjöundi dagurinn (í dag, jíbbí, þessi frásögn fer að verða búin í bili). Við vöknðum á bátnum og fengum morgunmat. Við vorum allar orðnar vel skítugar, ekki búnar að komast í sturtu í rúmlega 2 daga og þráðum ekkert heitar en að komast á alvöru klósett. Við vorum sóttar klukkan hálf 8 og keyrt var með okkur að Komombo Temple. Við skoðuðum það og fórum svo í annað hof sem ég man ekkert hvað heitir. Svo var keyrt til Luxor þar sem við erum núna. Við vorum komnar hingað upp úr 2 og við urðum rosalega ánægðar þegar við sáum að við gætum farið í bað. Svo er líka sundlaug uppi á þaki.

Núna ætla ég að segja þessari frásögn lokið því ég þarf að fara að sofa. Inger sofnaði þegar ég var að skrifa um dag þrjú. Sem betur fer verður ekki jafn margt að gerast á næstu dögum þannig að næsta færsla verður ekki jafn löng og þessi. Allir sem komast svona langt í lestrinum eiga hrós skilið en þó ekki jafn mikið hrós og ég á skilið fyrir að nenna að skrifa þetta allt. Það verður ennþá smá bið í að fá myndir því ég nenni engan vegin að setja þær inn núna.

Guten tag, ákváðum þennan fagra morgun í Cairo að líklega væri sniðugt að skella inn nokkrum línum á bloggið núna þar sem við verðum ofurbusy í dag og næstu daga.
    Flugum frá Bangkok á laugardaginn og eyddum rómantískri nótt í Dubai. Hehe. Það sem við sáum af Dubai fíluðum við í tætlur. Fullt af ofurkynþokkkafullum emirati mönnum í hvítum kuflum með arabaklút á hausnum og mjög þæginlegt loftslag þar í augnarblikinu um 21°C og rigndi meira að segja smá. Vorum samt pínu svekktar að komast ekki á skíði. Svo var haldið aftur út á flugvöll um hádegisbil og flogið til Cairo þar sem okkar beið gaur frá hótelinu með skilti með nafninu okkar á. (var samt bara með Ingerar nafn svo Ásta varð pínu svekkt)Hann benti okkur svo á helstu kennileiti borgarinnar á leiðinni á hóstelið meðal annars höllina hans Hosni Mubarak og aðal moskurnar á svæðinu. Þegar við komum svo loks á hótelið dauðþreyttar ennþá hálf á tælenskum tíma fengum við hins vegar ekki alveg að fara að sofa strax. Okkur var réttur tebolli og okkur komið fyrir úti á svölum þar sem gaur jónsson (nafn síðar) fór með okkur í gegnum það helsta sem gera þarf í egyptalandi og skipulagði í þaula fyrir okkur 20 daga ferð um egyptaland. Mjög næs. Í dag förum við að skoða píramídana í Giza og svo að horfa á magadanssjó á siglingu. Dinner með. Ekki verður svo meira letilíf hjá okkur þar sem allir dagar eru nú uppbókaðir. Munum skrifa meira um ferðina eftir því sem á hana líður en hún inniheldur meðal annars siglingu niður níl köfun og sund í rauðahafinu og eyðimerkursafarí. Og svo auðvitað allar fornminjarnar. Eftir Egyptaland verður svo stefnan tekin á Aþenu og svo líklega keyptur lestarmiði. Hvur veit nema við komumst bara á skíði í Sviss!

Höfum ákveðið að það er allt of mikil fyrirhöfn að bíða eftir 20 athugasemdum þannig að þið fáið nýja færslu núna. Við nýtum líka tækifærið til að tilkynna nýjan netleik sem okkur datt í hug til að fá fleiri heimsóknir inn á síðuna.

Við höfum ákveðið að 1000 gesturinn inn á síðuna muni fá gjöf frá útlöndum þegar við komum heim. Ef þú sérð að þú ert 1000 gesturinn viljum við að þú skrifir í kommenti að þú sért 1000 gesturinn og taktu vel fram hver þú ert svo við vitum hver eigi gjöfina skilið. Ef þú sérð að þú ert gestur númer 1001 eða 1002 o.s.frv. og enginn er búinn að heimta gjöfina þá mátt þú gera þér lítið fyrir og þykjast vera gestur númer 1000. Munið að við erum að tala um æðislega gjöf frá útlöndum.

En núna meira um okkur. Við erum semsagt í Bangkok núna og á morgun munum við fljúga til Dubai. Eins og glöggir menn muna kannski þá var planið að fljúga frá Dubai til Oman og ætluðum við að vera þar í þrjár vikur og fara svo til Egyptalands. Þegar við fórum svo að skoða gistingu í Oman kom í ljós að ódýrasta gistingin sem boðið er upp á kostar 5000 íslenskar krónur nóttin sem er allt of mikill peningur fyrir budgetið okkar (höfum hingað til komist upp með að borga allt frá 300 til 2000 krónur fyrir nóttina). Þess vegna ákáðum við fyrir um viku að reyna að flýta bara egyptalands fluginu sem reyndist ekkert mál. Við þurftum ekki einu sinni að borga fyrir það og við fáum meira að segja miðana til Oman endurgreidda að mestu.

Núna gæti mönnum farið að detta í hug að þetta þýði að við munum koma fyrr heim en svo er alls ekki. Nýja planið er að vera í Egyptalandi í kannski tvær þrjár vikur, fara svo kannski til Túnis og reyna svo að komast til Spánar frá Marokko. Við erum ekkert búnar að skoða hvort þetta sé allt hægt en það á eftir að koma í ljós.
Við verðum þá komnar til Spánar, ef allt gengur eftir, í byrjun apríl og þá ætlum við að kaupa okkur interrail miða og rúnta um Evrópu að heimsækja fólk sem við þekkjum þar. Við viljum að sjálfsögðu fá gistingu hjá ykkur.

Nú viljum við að allir sem búa á meginlandi Evrópu, hvort sem við þekkjum þig báðar, bara önnur okkar eða jafnvel hvorug okkar, að segja okkur hvar þið búið og hvenær væri best fyrir ykkur að fá okkur í heimsókn. Farið svo endilega að undirbúa einhverskonar veislu fyrir okkur.

Ef einhverjir bústaddir á Íslandi eru á leiðinni til Evrópu og vilja hitta okkur þá má líka hafa samband og við sjáum til hvort það sé möguleiki.

En nú að meiri fréttum frá Tælandi. Við eyddum eins og þið vitið 4 nóttum á Phi Phi þar sem við hittum fyrir kakkalakka, einn stóran og annan stærri. Við vorum latar að venju en áttum þar góða daga. Frá Phi Phi fórum við svo til Bangkok. Það var 16 klukkutíma ferðalag, fyrst gangandi með bakpokana í hálftíma, svo bátur í um 2 tíma og loks rútuferð í um 12 tíma og tilheyrandi biðir inn á milli. Rútan fór samt beint til Bangkok í þetta skiptið og var full af hvítum ungum túristum.
      Við komum til Bangkok klukkan rúmlega 5 um nóttina eða morgun, og drifum okkur dauðþreyttar inn á hótel sem við áttum bókað. Þar sem að ennþá var nótt var að sjálfsögðu ekki hægt að fá herbergi strax en við máttum hvíla okkur uppi á þak þar sem er smá setustofa. Þar lágum við svo og fylgdumst með sólarupprásinni yfir Bangkok. Svaka rómó. Eyddum deginum bara í að vera þreyttar, ganga um næsta nágrennið og þvo þvott.
    Í dag hins vegur erum við búnar að vera alvöru túristar. Vöknuðum hressar og kátar, keyptum okkur dagsmiða í himnalestina (sky train) og byrjuðum á að fara í mollið. Við keyptum okkur báðar nýtt bikkninkk sem við erum svakalega ánægðar með. En ..., og nú veit ég að þið verðið hissa, við eyddum ekki öllum deginum þarna. Eftir kannski um 2 tíma í mollinu tókum við himnalestina niður að á, fórum svo með bát upp eftir ánni og fórum að skoða Konungshöllina og the emerald Buhdda. Til að fá að fara þarna inn þurftum við samt að byrja á að kaupa okkur pólóboli þar sem við máttum ekki fara þarna inn á ermalausum bol. Það var þó skárra en að þurfa að kaupa skræpóttar thai-buxur eins og einn kall þurfti að gera því hann mátti ekki fara inn á stuttbuxum. Konungshöllin var samt glæsileg, fullt af gullbyggingum og skrýtnum gullstyttum. Við tókum myndir en vitum ekki hvenær þær koma inn á bloggið. Þolinmæði er dyggð. Drifum okkur svo inn á hótel því debetkortin okkar voru tóm og við þurftum að fara að millifæra til að hafa efni á kvöldmat. Borðuðum snemma því við héldum að við værum að fara í flug eldsnemma í fyrramálið og áttum eftir að pakka og fleira. Við vorum orðnar frekar spenntar fyrir því að eyða degi í Dubai, héldum að við hefðu sólarhring, og vorum ákveðnar í að fara á skíði. Þá  því miður, eða sem betur fer, datt okkur í hug að athuga tímann á fluginu aftur. Ásta hafði þá ekki tekið eftir PM inu sem stóð fyrir aftan 04:25 tímanum þannig að flugið fer ekki fyrr en seinnipartinn á morgun. Þar hrundu öll plön um skíðaferðir. Verðum bara að fara aftur til Dubai seinna. Vonbrigðin voru samt mikil. Meira hefur ekki gerst.

Tvennt hefur núna gerst sem gæti verið flokkað sem ævintýri eða frekar kannski sem martröð. Fyrra atvikið átti sér stað þegar við vorum ný komnar af ströndinni, Inger búin í sturtu standandi á brókinni og Ásta á biknikinu á leiðinni í sturtu. Það var kakkalakki. Hann var stór og ógeðslegur og var á handklæði á gólfinu inni hjá okkur. Fyrstu viðbrögð voru öskur, sem fylgdi síðan þögul örvænting og loks var ákveðið að eitthvað þyrfti að framkvæma til að koma ógeðinu út. Eftir að hafa opnað dyrnar út á gang, sveiflað handklæðum nokkrum sinni í átt að ófétinu og hafa vælt smá sáum við dýrið loksins hlaupa þvert yfir ganginn og inn undir rifu á hurðinni hinum megin á ganginum. Friðurinn var samt úti. Göngum núna eins og á nálum um herbergið og pössum að hrista allt vel áður en við tökum það upp af gólfinu.
    Seinna atvikið átti sér svo stað rúmum sólarhring seinna og var öllu ógeðslegra en hitt. Þá lágum við í mestu  makindum uppí rúmi að horfa á dvd þegar allt í einu að við sáum risastóran kakkalakka, við erum að tala um rúmlega 10 cm flykki, klifra upp svalahurðina okkar. Við sátum stjarfar til að byrja með og fylgdumst með dýrinu labba upp og niður hurðina í leit að rifu sem hann kæmist út um. Öskruðum hátt þegar hann missti takið og datt hálfa leið niður á gólf áður en hann náði aftur taki á hurðinni. Inger reyndi að hvetja Ástu til að fara og opna út svo hann gæti auðveldar fundið sér leið út en Ásta sagði Inger að hún gæti alveg eins gert það. Sem betur fer fann kvikindið sér loksins litla rifu sem hann smaug út um og höfum við ekki séð hann síðan. Við sváfum með kveikt ljós í nótt eins langt frá hurðinni og við komumst. Af einhverjum ástæðum eru eðlurnar á veggjunum hjá okkur samt allt í lagi.  

Jæja jæja. Nú er orðið ansi langt síðan þið heyrðuð frá okkur síðast og er ástæðan þess afskaplega einföld. Þrátt fyrir að við höfum haft aðgang að þráðlausu neti í meira en viku þá höfum við ekki haft frá neinu að segja auk þess sem við erum alveg rosalega latar. Þessi færsla núna er aðallega til að láta ykkur vita að við erum enn á lífi og dveljum þessa stundina á strönd sem kallast Ao Nang. Hér er allt fullt af túristum og sölumönnum að vanda en þó ekki jafn mikið af þeim og á Patong. Næst stefnum við á Koh Phi Phi því okkur skilst að þar sé stuð og stanslaus hamingja. Nei djók. Erum samt að fara þangað.
    Fórum í full moon partíið fræga 24 feb, var mjög áhugaverð reynsla. Fullt af bodypainti. Héngum mest með áströlunum sem voru á utopiu með okkur. Næstu dagar fóru svo eins og hinir fyrri á unaðsstaðnum Utopiu i letilíf og sólböð við sundlaugarbakkann. Fórum reyndar nokkrum sinnum í göngutúr niður í nærliggjandi bæi og skelltum okkur á ströndina en annars vorum við bara heldur latar. Svo tókum við ferjuna yfir á Koh samui og gistum þar eina nótt. Ætluðum að vera í tvær nætur en staðurinn var bara svo ofurömó og eigandinn sem var breti svo dónó að við tókum skyndiákvörðun um kvöldið að við röltum inn á næstu ferðaskrifstofu, sem eru allstaðar hér, og pöntuðum okkur far til Ao Nang. Vissum reyndar ekki hvert okkur langaði en konan sagði okkur að fara hingað.
    Ferðin gekk ágætlega fyrir sig en við erum nú búnar að átta okkur á því hvernig ferðamannaferjanir ganga fyrir sig hér. Maður bókar ferð á ákveðinn stað með ferðaskrifstofu en þá er maður í raun bara búinn að borga einhverjum karli fyrir að koma manni á milli staða. Maður fær semsagt límmiða á sig merktan áfangastaðnum. Svo er það hlutverk fólksins frá þessari ferðaskrifstofu að díla við tuktuk drævera, rútubílstjóra og leigubílstjóra á leiðinni um að koma manni á staðinn, þess vegna standast ferðaplön sjaldnast. Keyrðum til dæmis fram á skilti sem á stóð 100km til Ao Nang en klukkutíma seinna keyrðum við fram hjá skilti sem sagði að 116 km væru til Ao Nang sem var bara frekar fyndið.  Svíarnir sem voru með okkur í rútunni urðu þó frekar pirraðir.     
 
 I dag erum við svo búnar að fara í góðan göngutúr yfir á næstu strönd og ætlum nú að fara að redda fari og gistingu á phi phi. Stuð.  


Úpps....

Letin ennþá alveg að fara með okkur. Skrifuðum þetta í gær þegar við vorum ekki nettengdar og nenntum svo ekki að fara að finna netið. Erum komnar til Phi Phi núna og líst bara mjög vel á þessa eyju. Meðalaldurinn hér er heldur lægri en á hinum stöðunum sem við höfum verið á, kannski um 23 sem okkur líst mjög vel á. Við erum núna í óloftkældu herbergi (þó með viftu) því við ákváðum að við þyrftum að fara að spara þannig að Inger liggur hálfnakin við hliðina á mér því hún er orðin svo mikil prinsessa að hún höndlar ekki hitann.  Við ætlum að hanga hér á Phi Phi í fimm daga og svo verður brunað til Bangkok.